Pojęcie ksiąg handlowych

Księgi handlowe (rachunkowe) są wykorzystywane w przypadku prowadzenia księgowości w formie pełnej. Ich zadaniem jest dostarczenie analizy przychodów oraz kosztów, dzięki ewidencjonowaniu wszelkich zdarzeń gospodarczych zachodzących w firmie. Prowadzenie ksiąg handlowych wiąże się z wieloma korzyściami, do których możemy zaliczyć również możliwość kontrolowania przebiegu podejmowanych decyzji. Księgi handlowe umożliwiają przedsiębiorcom zaobserwowanie potrzeb firmy oraz dostrzeżenie ewentualnego źródła na ich pokrycie.

Prowadzenie ksiąg handlowych jest zaliczane do obowiązków przedsiębiorców, których przychód w poprzednim roku obrotowym wyniósł ponad 2 mln euro po przeliczeniu na polskie złotówki. Lista podmiotów zobowiązanych do prowadzenia ksiąg handlowych znajduje się w Ustawie o rachunkowości.

Wszelkie zapisy wprowadzane do ksiąg handlowych powinny być wprowadzane bezbłędnie i adekwatnie do stanu rzeczywistego. Dodatkowo ważne jest to, aby rzetelnie dokonywać księgowania dowodów księgowych związanych z operacjami przeprowadzonymi w danym miesiącu.

Księgi rachunkowe powinny składać się z:
- dziennika, w którym dokonywane są ewidencje operacji gospodarczych,
- kont księgi głównej,
- kont ksiąg pomocniczych,
- zestawienia obrotów oraz sald kont księgi głównej i pomocniczej,
- wykazu składników aktywów i pasywów.






Jak skutecznie obniżyć podatek?

Jednym ze skutecznych sposobów na obniżenie podatków jest amortyzacja środków trwałych. Polega ona na stopniowym zużywaniu składników majątku za pomocą odpisów amortyzacyjnych dokonywanych na drodze systematycznego oraz planowego rozłożenia wartości środków trwałych na dany okres amortyzacyjny.

Środkiem trwałym jest rzeczowy składnik majątku, o przewidywanym dłuższym okresie użytkowania niż 1 rok. Rzeczy te muszą być kompletne i w pełni gotowe do użytkowania bądź oddane do używania na podstawie umowy najmu bądź umowy dzierżawy.

Amortyzacji środków trwałych można dokonać kilkoma metodami.
1. Metoda liniowa - odpisy amortyzacyjne ustala się od wartości początkowej środków trwałych z zastosowaniem rocznej stawki amortyzacyjnej określonej w wykazie. Wartość rocznego odpisu jest stałą kwotą przez cały okres amortyzacji.
2. Metoda przyspieszona - zazwyczaj przewyższa stawkę amortyzacyjną w odniesieniu do używanych środków trwałych. Stawka ustalana jest indywidualnie przez przedsiębiorcę.
3. Metoda degresywna - zakłada, że użyteczność środka trwałego maleje wraz z upływem czasu. Pozwala zastosować różne odpisy w przeciągu kilku lat.
4. Jednorazowa amortyzacja środków trwałych - przedsiębiorcy mogą dokonać odpisów do wysokości limitu jednorazowej amortyzacji wynoszącej 50 tysięcy euro.     

Ewidencja wyposażenia

Wyposażenie zgodnie z przepisami określamy jako rzeczowe składniki majątku, związane są z wykonywaną działalnością, które nie są zaliczane do środków trwałych zgodnie z ustawą o podatku dochodowym. Wyposażenie należy ująć w ewidencji najpóźniej w miesiącu, w którym zostało przekazane do użytkowania.

Ewidencji wyposażenia podlegają składniki majątku, których wartość zakupu lub wytworzenia przekracza kwotę 1500 złotych. Przewidywany okres użytkowania tego przedmiotu nie powinien przekraczać jednego roku. W przypadku składników majątku, które związane są z prowadzeniem działalności, a koszt nabycia tego przedmiotu nie przekroczył kwoty 1500 złotych nie ma obowiązku ujmowania go w ewidencji.

Przepisy nie określają jak powinna wyglądać ewidencja wyposażenia, jednak wiadomo jest, co należy w niej umieścić. Konieczne elementy to:
- numer wpisu,
- data nabycia wyposażenia,
- numer faktury lub rachunku,
- nazwa wyposażenia,
- cena zakupu lub koszt wytworzenia wyposażenia,
- numer pozycji, pod którą wpisano w księdze koszt związany z nabycie wyposażenia,
- data likwidacji, data sprzedaży lub data darowizny wyposażenia,
- przyczyna likwidacji wyposażenia.